Olifanten in gevangenschap

Olifanten horen niet thuis in dierentuinen of circussen. In het wild leven ze in uitgebreide familiale groepen waar moeders, kinderen, tantes en zusters een leven lang samen blijven. Zelfs de jonge stieren blijven soms tot hun 15 jaar bij hun moeder. In dierentuinen worden de dieren verplicht in onnnatuurlijk kleine groepen te leven en worden de groepsbanden vaak verbroken omdat olifanten naar andere zoo's verplaatst worden om te kweken of plaats te maken voor andere of jongere dieren.

In  het wild leggen olifanten tot 40 km per dag af. Zelfs als er voldoende voedsel en water is gaan ze nog rondzwerven. In dierentuinen worden de olifanten gedwongen te leven in beperkte ruimtes en dikwijls in een onaangepast klimaat. Olifanten komen oorspronkelijk van warme, gematigde zones van Afrika en Azie en koude winters dwingen hen om binnen te blijven in nog kleinere ruimtes dan hun reeds te kleine buitenverblijf. Dit heeft ernstige problmen tot gevolg: 

- een dramatische verkorting van hun levensverwachtingen met enkele tientallen jaren.

-gezondheidsproblemen: voetziekten en arthritis als gevolg van de inactiviteit en soms veel te harde ondergrond.Veel olifanten overleven dankzij een dagelijkse dosis pijnstiller en ontstekingsremmers. Vele dieren hebben ook spijsverterings- en ademhalingsproblemen.

-psychologische schade: een neurotisch gedrag zoals wiegen, schudden met het hoofd en andere repetitieve bewegingen. Spijtig genoeg maken heel wat zoo's gebruik van geweld en  worden er zware staven met een metalen haak gebruikt om de dieren onder controle te houden.

- kindersterfte: programma's om olifanten te kweken in gevangenschap hebben vaak gefaald met de geboorte van dode dieren, een hoog sterftecijfer onder de kleine olifantjes, zwangerschapsproblemen en een vroegtijdige onvruchtbaarkeid bij de koeien. Zonder het complexe sociaal netwerk zijn de nieuwe olifantenmoeders slecht uitgerust om hun kinderen te verzorgen en veroorzaken soms zelf de dood van hun kind door onervarenheid. Zij moeten leren van andere, oudere dieren in de groep.

Zoo's beweren  dat het houden van olifanten en de kweekprogramma's deel uitmaken van een inspanning om de soort in stand te houden. Niets is minder waar. Gevangenschap en in standhouding zijn niet hetzelfde. Kweekprogramma's hebben vaak gefaald en zelfs als een zoo een gezond kalf kan voortbrengen kan dit nooit losgelaten worden in het wild.

Moderne instandhouding zou direct gericht moeten zijn op het bestaan van in situ populaties en de bescherming van hun woongebied. Alleen als dierentuinen de natuurlijke habitat van de olifant kan benaderen is verspreiding in gevangenschap misschien aanvaardbaar.

De kost om olifanten te houden in een zoo is minstens 50 maal duurder dan de bescherming van een zelfde aantal in het wild.
Een voorbeeldje: het hele jaarlijkse budget van Amboseli Elephant Research Project bedraagt  $ 400.000/jaar en daarmee beschermen ze 1400 olifanten in 52 families in hun natuurlijke omgeving. Dat is wat sommige zoo's uitgeven per jaar om 4 olifanten te houden.

$ 10.000 is de ruwe schatting van de kost van een anti stropers team in Thailand /jaar (met inbegrip van lonen, voedsel, medische steun en basisuitrusting.)

Als al het geld dat een zoo uitgeeft om olifanten te houden en te huisvesten zou gebruikt worden voor een in situ bescherming, zouden hele olifanten populaties kunnen gered worden.

Bron: IDA In Defence of Animals.
Lees meer op hun website: http://www.idausa.org.

Olifanten in circussen

Voor olifanten in circussen is de situatie zo mogelijk nog veel erger. Zij hebben te lijden onder dezelfde beperkingen en de daaruit voortvloeiende problemen. Ze zijn nog veel kleiner gehuisvest, in heel kleine kooien of vastgeketend in plastiek tenten. Ze moeten bovendien telkens verplaatst worden naar de plaats waar ze moeten  optreden. Alles wat natuurlijk en belangrijk voor hen is, wordt hen ontnomen.

Als je een circusvoorstelling bijwoont lijken de kunstjes die de olifanten moeten opvoeren niet zo erg. Er gaat echter heel wat dierenleed aan een voorstelling vooraf. Alleen al om ze in de piste te brengen worden ze met stokken geslagen, ook in het gezicht, en met haken gestoken op plekken waar de huid het gevoeligste is. 

Aan zo’n optreden gaat een jarenlange wrede en meedogenloze training vooraf, die reeds begint in hun prille jeugd.

  De babyolifantjes worden al heel vroeg, brutaal van hun moeder gescheiden om opgeleid te worden.Vaak worden ze in het wild gestolen van hun moeder of ze zijn in gevangenschap  trauma’s.  De vroegtijdige scheiding van moeder en baby is traumatisch zowel voor de moeder als voor het kalf. De kleine olifantjes worden aan de poten vastgebonden en met stokslagen tot onderwerping gedwongen. Zij  schreeuwen en roepen op een hartverscheurende manier. Ze worden verder onder controle gehouden door ontbering, dwang en angst voor zware straffen.

Het  leren staan en  stappen op de achterste ledematen is gevaarlijk voor de ontwikkeling van het beenderstelsel en de spieren. De stress en het trauma maakt de olifantjes ook bijzonder vatbaar voor ziektes zoals herpes dat vaak dodelijk is voor olifanten.

Elke olifant in een circus heeft dergelijke training moeten ondergaan.
Steun zo’n ouderwetse en wrede vorm van vermaak niet.  Laat je stem horen.

Vraag je gemeente geen circus met optredens van wilde dieren toe te laten en ga zelf ook niet naar zo’n voorstelling kijken. ( 11 landen hebben reeds een verbod uitgevaardigd voor het optreden van wilde dieren in circussen.)

In vele gemeenten in Belgie is er ook een verbod voor optredens met wilde dieren.

Als je weet dat er circusvoorstellingen met wilde dieren bij jou in de buurt zijn of op komst zijn, verwittig ons, a.u.b.

Bron: PETA

Werkolifanten

Thaise olifanten zijn altijd belangrijke arbeidskrachten geweest, gebruikt in oorlogen, transpàort en houtkap. Met het verbod op de houtkap in 1989 zijn 2000 dieren en hun opleiders werkloos waardoor velen gedwongen worden de straat op te gaan om te bedelen voor geld, aan illegale houtkap te doen of in olifantenkampen te werken met shows en rondritten. In de toeristische sector zijn de olifante big business. 

De olifanten worden helaas dikwijls slecht behandeld. Ze ziijn overwerkt, slecht gevoed, soms gedrogeerd en worden meestal op jonge leeftijd onderworpen aan een barbaarse training om ze onderdanig te maken. De organisatie PETA ontdekte de afschuwelijke folteringen die eigen zijn aan de geheime ‘trainingskampen’ van Thailand. De nog zogende baby olifantjes worden,  spartelend en schreeuwend,  letterlijk weggesleurd van hun moeder. Zij worden daarna ongenadig geslagen tot zij stil zijn en dagenlang  gestoken met nagels.
Deze ‘routine’ opleiding maakt dat de olifanten ernstig gewond raken, getraumatiseerd en soms zelfs dood.

De dieren lopen in de drukste toeristengebieden, slapen in parken of onder snelwegbruggen. Ze lopen groot risico om te worden aangereden, in putten te vallen of in scherpe voorwerpen te trappen. Het gras dat ze eten is vergiftigd door de neergeslagen uitlaatgassen en er is te weinig schaduw. Om het harde werk vol te houden, krijgen olifanten vaak amfetamine toegediend. Familiebanden onder deze olifanten bestaan helaas nagenoeg niet meer. Baby’s worden veel te vroeg bij hun moeder vandaan gehaald, om getraind te worden. Als olifanten niet werken, worden ze uren aan de ketting gezet.
Meest schrijnend is waarschijnlijk de situatie van de straatolifanten. Hoewel de Thaise regering het bedelen van olifanten in de straten verboden heeft waardoor hun aantallen tijdelijk terugliepen, groeit het aantal olikfanten in steden zoals Bangkok op dit ogenblik weer explosief. Meer en meer worden baby-olifanten ingezet. Olifanten inde steden staan lange tijden op een te harde ondergrond wat hun voeten beschadigd en bovendien pijnlijk is. Ze worden ook 's nachts ingezet om bv. klanten te lokken vooe een bar of nightclub. In de schows in de olifantenkampenb moeten ze net als in het circus kunstje uitvoeren. Ze moeten soms op hun hoofd gaan staan maar het hoofd is niet gemaakt om het hele lichaamsgewicht te dragen.
D mahouts moeten ook geld verdienen om de olifant te kunnen verzorgen. Maar rondkomen kan ook op een diervriendelijke manier! Dus training zonder psychische en fysieke mishandeling en  na het werk vrij rond lopen, soortgenoten ontmoeten en aanraken, zelf eten zoeken en in bad gaan. Wij denken dat toeristen veel liever op deze manier met de olifant kennis willen maken.  

De enigste hoop voor olifanten in Thailand is het project Elephant Nature Park in Chiang Mai. Het park dient als opvangcentrum voor zieke en gewonde werkolifanten. Het is volledig afhankelijk van donaties, maar de bevolking is zich niet erg bewust van wreedheid jegens dieren.

Lees meer hierover op  http://www.elephantnaturepark.org/ 
Andere projecten zijn:

De Thai Elephant Conservation Centre tracht in gevangenschap levende olifanten te trainen om te overleven in het wild.
Ze zoeken naar andere mogelijkheden om inkomsten te genereren zoals de verkoop van olifantenmest.
Ook trachten zij autistische kinderen met olifanten te laten communiceren wat hun toestand zou verbeteren.

Bron: Bring the Elephant Home

In Azië komt de olifant nog in het wild voor op het eiland Sri Lanka, ten zuiden van India, in bepaalde delen van India zelf, in Nepal, Bangla Desh, Thailand, Birma en Maleisië. En in kleine gebieden van Cambodja, China, Laos, Vietnam en Indonesië. 

In 1900 waren er waarschijnlijk nog 200.000 Aziatische olifanten, in 1991 waren er misschien nog 50.000 (waarvan 15.000 in gevangenschap) en nu denkt men dat er nog 25.000 tot 30.000 over zijn. In bepaalde landen waar olifanten altijd zijn voorgekomen, zoals Vietnam, zijn er nu nog maar een honderdtal over.

De Aziatische olifant is een beschermde diersoort en beschermd door de CITES conventie.

Algemeen werd de Afrikaanse olifant aanzien werd als één diersoort maar tegenwoordig onderscheid men twee soorten: de bosolifanten uit het regenwoudgordel van West en Centraal Afrika en de savanneolifant in de rest van Afrika ten zuiden van de Sahari.

Tot voor enkele tientallen jaren leefden er Afrikaanse olifanten in bijna alle landen ten zuiden van de grote Sahara-woestijn. Tegenwoordig zijn er niet zoveel olifanten meer over in het westen van Afrika. In het midden en het oostelijke deel van Afrika zijn er nog wel, maar hun aantallen zijn klein. Alleen in het zuidelijke deel van Afrika leven er nog grotere aantallen olifanten in beschermde gebieden.

Het precieze aantal olifanten is niet bekend. Verscheidene pogingen om ze te tellen, leveren cijfers op die nogal van elkaar verschillen. Wat wel duidelijk is, is dat het aantal olifanten erg afneemt. In 1930 waren er naar schatting nog 5 miljoen Afrikaanse olifanten, in 1990 nog slechts 600.000 en nu denkt men dat er ongeveer 200.000 tot 300.000 over zijn. 

Als gevolg van een veranderen gebruik van de grond en de stropers die grote winsten kunnen boeken met het ivoor van de slagtanden, daalt hun aantal zeer snel.
Bovendien hebben Afrikaanse olifanten gras nodig om te overleven, gras dat hoofdzakelijk groeit tijdens het regenseizoen. The opwarming van de aarde en een verkorting van het regenseizoen leiden tot steeds minder gras. Als de koeien niet voldoende kunnen eten kunnen ze een 22 maanden durende zwangerschap niet aan en wordt de voortplanting van de olifanten bedreigd..

WWF Species action plan African Elephant 2007 - 2011

http://assets.panda.org/downloads/wwf_sap_african_elephants_final_june_2007v1_1.pdf

Tanzania en Zambia zouden van plan op de bijeenkomst van CITES  in maart 2010 in Quatar te vragen het verbod op ivoorhandel op te heffen.omdat het de nodige financiële hulp zou geven, zogezegd de strijd tegen de stropers. Ondertussen worden er 100 olifantenper dag gedood om tegemoet te komen aan de vraag van China. De stijging van de prijs van het ivoor van $100 per kilo in 1989 tot $ 750 per kilo in 2006 is een angstaanjagende evolutie.Tegen zulke prijzen weegt het leven van eenn olifant niet zwaar. Als er geen drastische maatregelen worden genomen zullen de olifanten uitsterven.

Sommige Afrikaanse landen, zoals Kameroen, doen grote inspanningen om de illegale handel in ivoor in te dijken. Wekelijks worden stropers opgepakt.
In Centraal Congo is de situatie helemaal anders. Hoewel ook hier handel in ivoor verboden is, wordt het open en bloot verkocht en er wordt niet ingegrepen door de overheid.

Er is politieke wil nodig van alle landen en vooral van China, om aan deze situatie een eind te maken.