TAKE ACTION

Het woord galbeer verwijst naar de Aziatische zwarte beer die in China en Vietnam gehouden worden om hun gal te bekomen. Hij wordt ook Moon bear genoemd vanwege de lichte maanvormige tekening op hun borst.
De berengal is een belangrijk ingrediënt in de traditionele geneeskunde.

China
De grote vraag naar berengal heeft geleid tot intensief houden van beren in galbeerboerderijen.      

Om de afname van de gal te vergemakkelijken worden de beren gehouden in kleine kooien ook wel crush cages  (kooien die verpletteren, samendrukken) genoemd, van 79 cm x 130 cm x 200 cm. De beren die tussen  de 50 en 120 kg wegen, kunnen niet rechtstaan en soms niet eens bewegen en hebben geen vrije toegang tot water en voedsel. De bodem van de kooi bestaat uit staven zodat de dieren geen vaste grond onder zich voelen. Gedurende 10 à 15 jaar in dergelijke omstandigheden leven veroorzaakt atrofie van de spieren en enorme stress. Het is een van de ergste vormen van dierenmishandeling.
De gal kan afgenomen worden op verschillende manieren die helaas alle onmenselijk en uiterst pijnlijk zijn. Voor alle methodes is een operatie nodig die uitgevoerd wordt door een boer die geen veterinaire opleiding heeft gehad.
         

De dieren kreunen, slaan met de kop tegen de kooi, bijten hun tanden stuk op de tralies en bijten aan hun eigen poten. Het sterftecijfer is hoog en de beren lijden aan allerlei kwalen zoals haarverlies, spieratrofie, ondervoeding en blijven achter in hun groei. Vele dieren krijgen buikvliesontsteking en leverkanker..
Vaak worden hun tanden en klauwen getrokken. Als ze na een aantal jaren geen gal meer produceren worden ze gewoonlijk gedood voor hun vlees, pels en galblazen. Berenpoten worden beschouwd als een delicatesse waar een hoge prijs voor betaald wordt.

De gal wordt gewoonlijk 2 keer per dag afgenomen via een metalen of plastiek tube die aangebracht is in hun buik. Er wordt telkens 10 tot 20 ml gal bekomen. Dit zou zeer pijnlijk zijn voor de beren die kermen en kreunen en bijten op hun poten .                              .

Een methode is het maken van een opening of fistel in de buik en galblaas van de beer en de gal er vrij laten uitdruppelen.  De wonde is echter onderhevig aan infectie en de gal kan ook terug in de buik  raken en ontstekingen veroorzaken die de oorzaak zijn van een hoog sterftecijfer. De operatie nodig om de fistels te realiseren gaan gepaard met veel pijn omdat ze plaats grijpen zonder pijnbestrijding en zonder antibiotica.. De beren moeten regelmatig deze ingreep ondergaan omdat de fistels dicht groeien. De wond wordt soms opengehouden met een perspex katheder, wat uiterst pijnlijk is. Bovenop de pijn veroorzaakt door de  infectie, hebben 28% van de fistelberen breuken en meer dan een 1/3 zal uiteindelijk sterven aan leverkanker.  
Zij zitten bovendien voor hun ganse leven in een soort harnas dat loodzwaar is, om toe te laten de gal op te vangen.
        

Naar schatting zouden er ca 247 galbeerboerderijen zijn met een totaal van  ongeveer 7000 dieren. 

Begin 2006 legde de Chinese regering de Technical Code of Practice for Raising Black Bears op,die dat hygiëne, pijnloze praktijken voor de extractie van de gal voorschrijft  en een strenge reglementering  voor de verzorging van de beren inhoudt.  Deze Code werd echter nooit in de praktijk gebracht. Toch groeit ook in China het besef van het enorme lijden van deze beren en komt er protest. Er bestaan meer dan 54 zeer goede alternatieven voor berengal, die dezelfde uitwerking hebben.

De handel in berengal.
Berengal wordt slechts gebruikt in de geneeskunde in uiterst kleine hoeveelheden.
Volgens WSPA (World Association for the Prorection of Animals) zou van de 7000 kg berengal die jaarlijks geproduceerd wordt slechts 500 kg gebruikt worden voor geneeskundige doeleinden. De rest wordt gebruikt voor niet-essentiële producten zoals  wijn, oogdruppels, enz.
De berengalindustrie is een zeer lucratieve handel. In Chengdu wordt berengalpoeder verkocht aan  $ 598 per kilogram.
In Azië maakt de handel in berengal  miljoenen dollars per jaar met de marteling van de arme beren die uit hun natuurlijk habitat gehaald worden en verplicht worden te leven in kleine kooien.

Rescue Centra
WSPA en Animals Asia werken al vele jaren om de beren te bevrijden uit hun hachelijke situatie. Zij proberen de internationale druk op de regeringen op te voeren en de bevolkingen bewust te maken van de extreme wreedheid die de berengal industrie vertegenwoordigt.
China is blijkbaar wel bereid een einde te maken aan de de berengal industrie. 
Eind 2009 waren berenboerderijen nog legaal in 13 provincies. De Chinese overheid heeft er mee ingestemd geen nieuwe licenties te verlenen en ijvert er ook voor deze industrie te beëindigen in die 13 provincies.

Animals Asia heeft een opvangcentrum in China, in Chendu en, één in Vietnam waar de vrijgekochte beren een veel natuurlijk leven kunnen leiden. Bij hun aankomst in het centrum krijgen de dieren medische zorgen en worden alle katheders verwijderd. Vele dieren zijn er echter erg slecht aan toe. 

Vietnam
Vietnam en de omringende landen Laos en Cambodja waren ooit het belangrijkste woongebied van de Aziatische zwarte beer en de Malaise beer. Door het  illegale stropen gedurende vele jaren  worden deze dieren nu met uitsterven bedreigd hoewel stropen wettelijk verboden is. Honderden illegale berenboerderijen houden beren voor de afname van gal.

Volgens recente statistieken zouden er ongeveer 3410 boerderijberen zijn in Vietnam. De beren ondergaan hier dezelfde wrede behandeling als in China. Heel veel dieren worden ziek en worden dan gedood voor de consumptie. De beren ondergaan een viertal operaties voor de afname van gal. Deze operaties zijn primitief en onhygiënisch. De beren worden gedrogeerd en met touwen vast gebonden en vervolgens wordt er met een naald van  ca 10 cm in hun buik gestoken tot de galblaas gevonden wordt. Met dit procédé komt heel vaak gal in de buik van de beer en krijgt hij buikvliesontsteking dat leidt tot een pijnlijke en heftige doodstrijd.

Zuid-Korea
In Korea is de situatie enigszins anders. Reeds in 1992 werd het verkrijgen van gal van levende beren verboden door de overheid maar controles en inspecties zijn zeldzaam en de illegale praktijken blijven bestaan. De beren ondergaan hier hetzelfde lot als in China en Vietnam.

Meer dan 1400 beren worden momenteel gehouden op Zuid Koreaanse berenboerderijen. Zij worden gehouden in gruwelijke omstandigheden. Omdat gal afnemen van levende beren niet toegelaten is worden de beren er grootgebracht om te worden geslacht vanaf de leeftijd van 10 jaar. Ze worden vaak veel jonger dan 10 jaar geslacht en dan nog wel op een onmenselijke manier.  Na het slachten wordt de gal afgenomen. Deze industrie is nog altijd legaal in Zuid-Korea.

De Koreaanse overheid, in samenwerking met lokale en internationale dierenwelzijnsorganisaties zoals Animals Asia, WSPA en Green Korea United werkt aan een haalbare  oplossing.  De Aziatische zwarte beer en de Malaise beer worden met uitsterven bedreigd. Een wetsontwerp  werd hiertoe ingediend en zou in een nabije toekomst een einde moeten maken aan deze wrede en onnodige industrie.

Help a.u.b. deze beren. Schrijf een brief of zend een mail naar de Chinese Ambassade. De adressen van de Chinese Ambassades vind u hier: http://www.travelchinaguide.com/embassy/

Berengal industrie is overbodig. Academici, experts en de traditionele Aziatische geneeskunde in Zuid-Korea zijn het erover eens dat  er veel plantaardige en synthetische alternatieven zijn voor berengal.

BERENGEVECHTEN

Van de 16e tot de 19e eeuw waren berengevechten populair in Engeland.Er werden groepen beren gehouden voor die berengevechten in wat ze beren-tuinen noemden. Dat was een cirkelvormige arena met een hoge omheining met de toeschouwers er omheen. De beer werd vast gemaakt met een ketting aan de poot of rond de nek. Vervolgens werden er zeer goed afgerichte honden losgelaten in de arena.
Een eerste poging tot het afschaffen van deze voorstelling kwam van de puriteinen, niet omwille van de wreedheid maar omdat dit plaats greep op zondag.

   
 Eind 17e eeuw begon de gecultiveerde bevolking gesensibiliseerd te raken door het lijden van de dieren maar het is pas in 1835 dat deze gevechten verboden werden door het parlement.
Varianten hiervan waren gevechten met een os eveneens vastgebonden aan een poot of aan de nek en die dan aangevallen werd door honden. Een andere variant was het slaan van een geblinddoekte beer.

Deze beren- en hondengevechten zijn overal verboden behalve in Pakistan en South Carolina.

Beer- en hondengevechten in Pakistan.

Berengevechten worden nog steeds gehouden in Pakistan en South Carolina. De zigeuners (kalanders) hadden beren die ze lieten dansen voor een aalmoes. Wanneer de Britten het voor het zeggen hadden in deze streken, werden beren- en hondengevechten ingevoerd. Deze evenementen worden georganiseerd door lokale landeigenaren die de honden bezitten en hierdoor hun relaties met de Britten en hun status in de lokale gemeenschap verbeterden.               
    

Tijdens het evenement wordt de beer vastgemaakt in het midden van de arena aan een touw van 2-5 m. De hoektanden van de beren zijn meestal verwijderd en de klauwen zijn afgevijld. Elk  gevecht duurt ongeveer 3 min. Als de honden de beer op de grond krijgen hebben zij de strijd gewonnen. Beren moeten gewoonlijk meerdere gevechten ondergaan op een dag van voorstelling. Sommige beren hebben helaas lange en bloedige carrières. Sakerson was er zo eentje. Hij werd vereeuwigd in Shakespeare "Merry Wives of Windsor".

De beren zijn meestel bruine beren of Azatische zwarte beren die door stropers aangebracht worden. Zonder mededogen worden jonge dieren weggehaald bij hun moeder , wreed ontdaan van tanden en met een pijnlijke ring door de gevoelige snuit, worden deze weerloos gemaakte beren ingezet in gevechten met honden.

Beren gevechten zijn verboden in Pakistan sinds de Prevention of Cruelty to Animals Act van 1890.
Pakistaanse Wildlife autoriteiten werken samen met dierenwelzijnsorganisaties om deze evenementen uit te roeien. In 1993 vond WSPA echter 80 verschillende wedstrijden waar 300 beren bij betrokken waren. Hoewel illegaal gaan deze gevechten nog steeds door.
WSPA  wil een definitief einde maken aan deze barbaarse gevechten voor 2015.

  Bear sanctuary   

In  2001 werd een opvang  geopend voor de in beslag genomen beren. Gedurende de overstromingen van augustus 2010 stierven 20 van de 23 beren die er opgenomen waren. De overlevende werden naar een ander centrum in Balkasar, overgebracht. Hier kunnen de dieren veilig in vrijheid leven. 

De organisatie WSPA werkt hard om berengevechten, die tot de meest barbaarse en wreedste bloedsporten behoren, uit de wereld te helpen. De onderhandelingen zijn vaak moeilijk  en langdurig. In Pakistan zijn er nog een 70-tal beren die voor hun leven moeten vechten.

South Carolina 

Het is echter niet alleen in Pakistan dat deze gruwelijke evenementen plaats vinden. Ook in de USA 
grijpen beren-en hondengevechten plaats. Het wordt er gezien als een sport, waar tientallen bezoekers, ook kinderen komen naar kijken.

DANSENDE BEREN

Het verschijnsel van dansende beren vindt zijn origine in de middeleeuwen. In die tijd was het algemeen verspreid over heel Europa als volksvermaak. Helaas bleef deze gruwel bestaan tot op vandaag. Jonge beren worden gevangen genomen in het wild en weggenomen bij hun moeder. Om ze te temmen werd hun zeer gevoelige neus doorboord zonder enige vorm van verdoving, met een metalen ring waaraan een touw werd bevestigd wordt. Door aan het touw te trekken gaat de beer rechtop staan en en maakt dansachtige pasjes. De beren worden zwaar mishandeld. Ze oefenen door de beer op hete kolen te laten dansen. Tanden worden getrokken en klauwen worden verwijderd wat gepaard gaat met veel geweld.
                 

Ondanks een weid verspreide veroordeling van deze praktijken blijven ze toch voort bestaan in

         
Zuid-Azië en het Midden-Oosten 

In 2007 bracht de dierenwelzijnsorganisatie Vier Voeters de laatste Bulgaarse dansbeer naar het Dansberenpark in Belitsa. Op 28 januari 2009 werden de laatste 3 Servische dansberen bevrijd. Drie dieren die hun hele leven zware lichamelijke en psychische mishandelingen ondergingen. Zij werden overgebracht naar het Dansberenpark in Belitsa, Bulgarije. Het is het grootste en modernste berenpark in Europa. Daarmee beëindigden ze een lange, wrede geschiedenis van dansberen in de EU. Vier Voeters gaat zich nu toeleggen op het redden van dansberen buiten de EU.

India

Elk jaar worden in India beren gevangen door stropers en afgericht om te dansen voor toeschouwers. De stropers zoeken de berenwelpen, doden de moeder en nemen de kleintjes mee of halen de welpen op een onbewaakt moment uit het nest. Veel berenwelpen sterven door verwaarlozing en uitdroging voor ze aan de kalanders (zigeuners) verkocht kunnen worden.
Ook de gezondheid van de reeds getemde beren wordt ernstig aangetast door onvoldoende en ongeschikt voedsel.

De dierenwelzijnsorganisaties WSPA, Vier Voetrs en Wildlife SOS zetten zich in om deze beren te redden. Vaak zijn deze dieren echter de enige inkomstenbron van de familie. Met de beren gewoon in beslag te nemen, is de kans groot dat zij een een nieuwe beer aankopen. Deze organisaties doorbreken deze vicieuze cirkel door de familie te helpen bij het ontwikkelen van andere inkomsten. Ze bieden een alternatieve bron van inkomsten aan. De oudste van de uitgebreide familie krijgt de opdracht ervoor te zorgen dat de rest van de  familie niet opnieuw dezelfde fout begaan.  Deze aanpak werkt. Er komen geen dansberen meer bij.