S t i e r e n g e v e c h t e n 
Barbaars en wreed

Als eerste stad in Portugal heeft de noordelijke kustplaats Viana do Castelo een verbod op stierenvechten ingevoerd.
Dat heeft de Portugese nieuwssite Diariodigital gemeld. De gemeenteraad van Viana do Castelo, waarin de socialisten in de meerderheid zijn stemden voor een verbod op stierengevechten.

Bron: Partij voor dieren.

De grootheid van een natie en zijn morele evolutie komen duidelijk tot uiting in de manier waarop dieren worden behandeld.
                                                                                                  Mahatma Gandhi

Stierengevechten behoren tot het wreedste dat mensen dieren kunnen aandoen. Het is een lange, bloedige en pijnlijke doodstrijd voor stieren en koeien. Stierengevechten zijn een traditie in verscheidene landen. De voorstanders van stierengevechten noemen het een culturele traditie. Cultuur is hier zeker niet aan de orde. Eerder een gebrek aan cultuur. 
Gedurende de 18e en 19e eeuw werden stierengevechten op verschillende tijdstippen verboden maar telkens onder een latere regering terug toegelaten. Tijdens de dictatuur van Franco kregen de stierengevechten de steun van de staat omdat ze aanzien werden als iets typisch Spaans. Velen dachten dat daar een eind aan zou komen na de democratisering, maar dat gebeurde helaas niet.

Traditioneel kan men in grote lijnen 3 stijlen onderscheiden: de Spaanse, de Portugese en de Franse. Eén ding hebben ze alle gemeen: het onmenselijk lijden van dieren. Alle stijlen zijn gebaseerd op de uitputting, de stress, verwonden en dikwijls het doden van de stier of  koe.

Bij de Spaanse stierengevechten komt in een eerste fase van het stierengevecht de matador in de arena die de stier observeert en zijn moed test. Vervolgens komt de picador te paard en met een lange lans in de arena. 
Het paard is geblinddoekt en overeenkomstig de wet beschermd tegen de horens van de stier met een dik pantser. Voor 1930 was het paard niet beschermd en de stier reet dan ook regelmatig de buik van het paard open. Tot deze wet werd ingevoerd stierven er meer paarden gedurende een gevecht dan stieren.
 De stier wordt uitgedaagd het paard aan te vallen. Zodra de stier aanvalt duwt de picador de lans in de nek van de stier en leunt er met zijn hele gewicht op. Het doel is de bloedtoevoer naar de nek te stoppen zodat de stier zijn kop niet meer kan oprichten. Dit maakt zijn aanvallen minder gevaarlijk en meer berekenbaar..

Wanneer de stier voldoende verzwakt is begint de volgende fase. Dan komen de baderillero in de arena die ervoor zorgen dat de stier zoveel mogelijk bloed verliest door driemaal twee banderillas in zijn nek te steken. Die blijven in de nek steken en veroorzaken veel bloedverlies en pijn. Dit maakt de stier die uitgeput is door zijn aanvallen op het paard en het letsel dat hij heeft opgelopen met de lans, kwaad en geeft hem als het ware nieuwe kracht.. 

De stier is nu erg verzwakt door zijn zware verwondingen en dat is het moment, de derde fase,  dat de matador terug in de arena komt en de stier zal doden met een zwaard.

Ook de paarden hebben te lijden. Ze zijn doodsbang van de aanstormende stier en worden maar ten dele beschermd tegen de scherpe horens. Tegenstanders van stierengevechten beweren dat vaak de stembanden van de paarden worden overgesneden opdat het publiek de angstkreten niet zou horen.
De paarden die hiervoor gebruikt worden zijn meestal groot, oud en niet getrained voor dit soort werk.. Het pantser van de paarden biedt vaak onvoldoende bescherming en de buik van het paard wordt toch nog opengereten. Vaak valt het paard om als gevolg van de stoot van de zware stier. Als de stier blijft aanvallen terwijl het paard op de grond ligt en blijft trappen om de aanvallen van de stier af te wenden, eindigt het fataal voor het paard. Deze paarden worden aanzien als wegwerpartikelen. Als het gewond raakt wordt het eerder gedood dan verzorgd.

Paarden worden ook aangewend om de moeders van de vechtstieren te testen op hun moed. De koeien worden achterna gezeten door mannen te paard die hen met lange stokken op de grond duwen om te zien hoe snel ze stoppen met wegrennen om aan te vallen. Ook hier raken paarden soms gewond.

Velen willen stierengevechten zien als een confrontatie tussen de mens en het brute geweld van de stier. Een zinloos idee. Zou de superioriteit van de mens er niet juist in bestaan die confrontatie niet aan te gaan? De stier maakt geen schijn van kans.  Nog voor de stier de arena bereikt, heeft hij al heel wat meegemaakt: een transport in een vaak snikhete vrachtwagen  waar hij met de horens vastgebonden wordt en helemaal niet kan bewegen. In de kranten verschijnen regelmatig berichten dat de stieren verzwakt worden door ze zout te laten eten en  vervolgens geen water te geven. Soms worden er zakken zand op zijn rug geladen om hem uit te putten of wordt er met zakken zand tegen zijn buik geslagen zodat zich inwendige bloedingen voordoen.

Portugese stierengevechten. Deze verschillen van de Spaanse in dat de belangrijkste stierenvechter met de stier vecht vanaf een paard en dat de stier niet gedood wordt in de arena. 

De horens van de stier zijn afgezaagd en met een lederen kapje bedekt om de paarden te beschermen. De stierenvechter te paard zorgt ervoor dat de stier op het paard afkomt en steekt dan diverse wapens in de nek en de rug van de stier. Eerst een speer met weerhaak die breekt en de ruiter houdt dan het houten deel ervan in de hand. Daaraan verschijnt een klein vlaggetje dat gebruikt wordt om de stier te lokken zodat hij het paard blijft achtervolgen. Daarna worden nog eens zes of meer bandarillas in de rug  van het dier gestoken, wat veel pijn en bloedverlies veroorzaakt. Als de stier volledig uitgeput is door het paard te achtervolgen en door het bloedverlies verlaat de ruiter de arena en komen acht mannen zonder bescherming en zonder wapens de arena binnen. De voorste man zorgt dat de stier aanvalt. Hij springt dan op de kop van de stier en blijft er zich aan vastklampen. Zijn collega's komen hem ter hulp door zich aan het lichaam van de stier vast te klampen en aan zijn staart te trekken, tot de stier het opgeeft.

Als deze mannen de arena verlaten wordt een groep tamme, gecastreerde stieren in de arena gebracht die de gewonde en uitgeputte stier naar buiten moeten lokken. Hoewel de stier niet gedood wordt in de arena wordt hij meestal wel gedood achter de schermen, uren of dagen later. De stier wacht , bloedend uit zijn wonden, in een donker hok op zijn dood.

De paarden hebben in tegenstelling met de Spaanse corrida's geen harnas om zich te beschermen tegen de aanvallen van de stier. Ze zijn echter wel getraind voor dit soort werk en ze blijven slechts enkele minuten in de arena en worden dan vervangen door een ander paard.

In Portugal worden jaarlijks 4000 stieren gedood in stierengevechten en andere wrede evenementen.